دستهاي بيرحم انتظار،بر صورت رنگ پريده ي اميد سنگ ميکوبد
و من آرام از ميان اين هياهوي ديوانه بار آخرين خشکيده برگ خزان آرزوهايم را در آغوش ميکشم
ميلرزم از درد در انجماد مبهم،بادهاي ويراني چنان چون تلاطم متعفن،زخمهاي ياسي به چرک نشسته
كه گويي سالهاست تيک تاک غليظ انتظار رهايي را به دوش ميکشد؛
اينك انگار سالهاست از دست داده ام ديروز و امروز و لحظه هايم را
اينك انگار قرن هاست سنگيني اين اشک هاي سيماني بر گونه هاي خسته ام چنگ ميزند
     اينك انگار
            من نيست... تاريکيست... سرماست... شب است و سکـــــــــــــوت.

يادم باشد حرفي نزنم که به کسي بر بخورد ...

 نگاهي نکنم که دل کسي بلرزد ...

 راهي نروم که بي راه باشد ...

خطي ننويسم که آزار دهد کسي را ...

يادم باشد روز و روزگار خوش است ...

 همه چيز بر وفق مراد است و خوب ... !!

                                           تنها دل من دل نيست .

باغبان از پي من تند دويد،

            سيب را دست تو ديد،

                      غضب آلوده به من کرد نگاه،

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک،و تو رفتي و هنوز سالها هست که در گوش من آرام ، آرام خش خش گام تو تکرار کنان،مي دهد آزارم؛

و من انديشه کنان غرق اين پندارم که چرا خانه ي کوچک ما سيب نداشت.

                                                                                             "حميد مصدق"

 آنکس  که مي گفت:

            دوستت دارم،عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد ؛

                           رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت؛

                                                          صداي خش خش برگها همان آوازي بود،

                        که من گمان مي کردم ميگويد:

                                                                   دوستت دارم.

کاش کودک بودم تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود ،

اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم نه اينکه مجبور باشم همواره   تبسمي تلخ بر لب داشته باشم ،

اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه همه چيز را فراموش   مي کردم.

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی،

روی تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجیب! عاقبت مرد ،افسوس

کاشکی می دیدم

من به خود می گویم

چه کسی باور کرد؟

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد...

بنويسيد صدا بود ولي نرم نبود

بنويسيد که باران به خيابان برخورد

بنويسيد که مردي به زمستان برخورد

خانه در خاک و خدا داشت ، تماشايي بود

بنويسيد دو خط مانده به تنهايي بود

بنويسيد که با ماه ،کبوتر مي چيد

از لب زاغچه ها بوسهء باور مي چيد

بنويسيد که با چلچله ها الفت داشت

اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت

لالهء وا شده را خوب تماشا مي کرد

با گل گاوزبان روزهء دل وا مي کرد

دلش از زمزمهء نور عطش مي باريد

ريشه در ماه ، ولي روي زمين

                                                                                                         افلاطون

۲.هميشه صداهاي بلند را ميشنويم، پررنگ ها را ميبينيم، سخت ها را ميخواهيم. غافل ازينکه خوبها هميشه آسان ميآيند، بي رنگ مي مانند و بي صدا مي روند

۳.هيچ چيز ويرانگرتر ازاين نيست كه متوجه شويم كسي كه به آن اعتماد داشته ايم عمري فريبمان داده است    

                              " يکي باش براي يک نفر ... نه تصويري مبهم در خاطره ها "

بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبه پاي تو سوختن؛

وچه تلخ وغم انگيز است .....

دور از تو بودن براي تو گريستن وبه عشق ودنياي تو نرسيدن؛

اي كاش ميدانستي .....

 بدون تو و به دور از دستهاي مهربانت زندگي چه ناشكيباست.

چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني!

حرف نمي زنم .....

   چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي!

نگاهت نمي کنم .....

                         چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني!

صدايت نمي زنم .....

            زيرا اشک هاي من براي تو بي فايده است!

فقط مي خندم .....

         چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام.

                            ببخش که عاشقت بودم خسته و دل سرد نبودم

ببخش که مثل تو نشد خیانتو یاد بگیرم

                                     اگر که گفتم به چشات بزار واسه تو بمیرم

ببخش اگه تو گریه هام دو رنگی و ریا نبود

                                          اگر که دستام مثه تو با کسی آشنا نبود

ببخش اگه تو عشقمون کم نمی زاشتم چیزی رو

                                    ببخش که یادم نمی ره اون روزای پاییزی رو

لیاقت دستای تو بیشتر از این نبود عزیز

                                   نه نمی خوام گریه کنیِ،برای من اشکی نریز

                           لیاقت چشمای تو،نگاه ِ پاک ِ من نبود

۲.زندگي جاده اي است يك طرفه، كه آخرش نوشته:       "دور زدن ممنوع"

              اصلا مي دوني دلتنگي چيه؟

                                   اونم از بدترين نوعش؟

بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني کسي که دوستش داري هيچوقت مال تو نمي شه؛

اينه که بدوني يه روز از کسي که دوستش داري بايد جدا بشي چه بخواي چه نخواي.

                 تورا بنده ديگر بسيار است

                                       تو اگر با من مدارا نکني،

                                                           مرا خدايي ديگر کجاست؟؟؟؟

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده 

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزنی و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌،حس کني هنوزم دوسش داری .

استاد در جواب گفت:

 " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد:"چه آوردی؟"

شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."

استاد گفت:                             " عشق يعنی همين! "

                                                   قبلاّ کجا می نشستم!؟

چرا کسی به باد نگفت،

      که آن برگ کوچک برای من تنها یک برگ ساده نبود یک نشانه هم بود.

                              او گریه کرد و می سوخت،من هم زغم شکستم

در آن شب سیه رو ،یادم به چشمت افتاد

                                          آن مستی نگاهت،بر روی چشمم افتاد

آهسته اشکی آمد،پایین ز دیدگانم

                                            گویی به شعله آمد، شمع درون جانم

چه مهربانی که به جای هر کس دیگر به من سری زده ای؛

                             همیشه منتظر دیدن دوباره ی تو خواهم ماند

                                                           گر چه نمی روی ز پیش من هرگز.

درهجوم خلوت يك روزسرد بي توميميرم؛

ميان اشكها درغم بيهودگي از سوز درد،

                             بي تو بغضي سرد روحم را گرفت؛

                                                                    خنده هايم در حرير درد مرد،

قلب ويران مرا دست غمت در شبي خاكستري تا مرگ برد

                         يادگار روزهاي شاد من لحظه اي آغوش بر يادم گشا

                                                    بي صدا دوراز نگاه غصه ها باز بر خيل خيال من بيا

 براي اينکه کسي اشکاتو نبينه ماهي کوچيکي شو و به ته دريا برو؛

ديگه نه کسي صداتو مي شنوه نه کسي اشکاتو مي بينه؛

 حالا فهميدي چرا اب دريا شورها ؟

زندگی زيباست نه در رويا...
                  بوسه زيباست نه براي هوس...
                                       پرنده زيباست نه براي قفس...

دوست داشتن زيباست نه براي لمس کردن

                                                        بلکه براي حس کردن...

تو به من گفتی:
                          "هرگز , هرگز"

پاسخی سخت و درشت؛
                                       

                                     و مرا غصه ی این هرگز کشت.

                                                           لالايي شبام تويي نزار كه بي خواب بمونم

دارم برات شعر مي خونم شايد به يادم بموني

                                                   فقط يه چيزازت مي خوام هميشه عاشق بموني

اگر به حجله آشنايي، در حوالي خيابان خاطره برخوردي و عده اي به تو گفتند:

 كبوترت در حسرت پر كشيدن پرپر زد! تو حرفشان را باور نكن!

 تمام اين سالها كنار من بودی،كنار دلتنگي دفاترم!

در گلدان چينيِ اتاقم! در دلم... تو با من نبودي و من با تو بودم!

مگر نه كه با هم بودن، همين علاقه ساده سرودن فاصله است؟

من هم هر شب، شعرهاي نو سروده باران و بسه را براي تو خواندم!

هر شب، شب بخيري به تو گفتم و جواب ِ تو را، از آنسوي سكوت .... .

                                    ابرها را می زداید

و عابران پیاده،

            دست به دست باد می دهند و دل به دریا می زنند؛

                                                                    دل می برند و دلدار می شوند؛

                                                                                                 و بت کده عشق بنا می کنند . 

                                     و مکتب نرفته ره دین ؛

                                                     بگذار کافر بمیرم .              

باید بر حذر باشد که در این فرایند خود به اهریمنی تبدیل نگردد ؛ 

و در هنگامی که تو به مغاک می نگری مغاک نیز در تو می نگرد .

                                                                                           فردریش ویلیام نیچه

سال ها بعد كه چشمان تو عاشق ميشوند .......

افسوس كه قصه ي مادربزرگ درست بود ......

                                                              هميشه يكي بود يكي نبود

شايد تنها جايزه ي اين روزگار نامهربان است كه براي بردنش نيازي به پارتي نيست !!

برايش مهم نيست كه تو "شاهي يا گدا" ! مردي يا زن !

هرجه كه هستي ، باش ! فقط تنها شرطش اين است كه ارزش آن را بشناسي و حرمتش را نگه داري

آن قدر ها هم زیبا نیست، شاید اصلا زیبا نباشد،

آن هم وقتی روزی ۸ ساعت برای هیچ و پوچ جان بکنی و ۱۰ ماه علاف  یک کلیرانس لعنتی باشی. درس و دانشگاه، خانواده و دوستانت را بی خود ول کرده باشی و مجبور شوی ...

زندگی آتشگهی دیرنده پا بر جاست.

گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست؛

ور نه خاموش است؛

و

خاموشی گناه ماست."