باغبان از پي من تند دويد،

            سيب را دست تو ديد،

                      غضب آلوده به من کرد نگاه،

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک،و تو رفتي و هنوز سالها هست که در گوش من آرام ، آرام خش خش گام تو تکرار کنان،مي دهد آزارم؛

و من انديشه کنان غرق اين پندارم که چرا خانه ي کوچک ما سيب نداشت.

                                                                                             "حميد مصدق"