مسافر غریب

بحث و جدل

mosafereshahregham — Mon, 26 Nov 2007 17:02:00 GMT

سلام به همه دوستان عزیز

یه خبر ۲ نفر از دوستایه خوب یه کاره جالبی کردن و یه بحث و جدل وبلاگی راه انداختن

و منم به عنوانه اولین موضوع بحث "انرژی عشق" را مطرح کردم.

شمام بیایین و نظر خودتونا بدین و در این بحث شرکت کنین و به بحث و جدل بپردازین .

امیدوارم نظر تمامه دوستایه گلما آنجا ببینم .

آدرس این وبلاگ : http://www.f-jadal-a.blogfa.com/

دوستی

mosafereshahregham — Mon, 29 Oct 2007 14:27:08 GMT

زندگی یک صبح بهاری است !

اگر دوستی داشته باشی،

کسی که با او راه بروی

با او حرف بزنی

به جانبش رو کنی

زندگی یک صبح بهاری است !

اگر دوستی داشته باشی،

تا کمی آفتاب را با او قسمت کنی ،

که تورا یاری دهد

پس حالا و همیشه،

تو را یاری هست !

راستی، با چنین دوستی، راندن در جاده های زندگی چه دلپذیر است و دلنشین ،اگر تاریخ مصرف نداشته باشد .

چرا دیر آپ می کنم ....

mosafereshahregham — Fri, 14 Sep 2007 09:12:08 GMT

هيچکس اشکي براي ما نريخت ...

هر که با ما بود از ما گريخت ...

چند روزي ست حالم ديدنيست...

حال من از اين و آن پرسيدنيست...

گاه بر روي زمين زل مي زنم...

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم...

حافظ عاشق فالم را گرفت...

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

ایران

mosafereshahregham — Fri, 31 Aug 2007 17:00:08 GMT

در تصاویر حكاكی شده بر سنگهای تخت جمشید هیچكس عصبانی نیست؛

هیچكس سوار بر اسب نیست؛

هیچكس را در حال تعظیم نمیبینید؛

هیچكس سر افكنده و شكست خورده نیست؛

هیچ قومی بر قوم دیگر برتر نیست و هیچ تصویر خشنی در آن وجود ندارد؛

از افتخارهاي ایرانیان این است كه هیچگاه برده داری در ایران مرسوم نبوده است؛

در بین صدها پیكره تراشیده شده بر سنگهای تخت جمشید حتی یك تصویر برهنه و عریان وجود ندارد

آری در روزگارانی که مردم وحشیانه عمل می کردند ایرانیان نماد فرهنگ بودند و هیچگاه خود را از دیگر

هم وطنانشان بالاتر نمی دانستند؛

در روزگارانی که مردم بت می پرستیدند ایرانیان خداوند را قدرت مطلق می دانستند؛

آن بقایا بیانگره شخصیت ایرانی است که در آن فرهنگ و نجابت ایرانی به تصویر کشیده شده است؛

اما افسوس ....

در زمان حال به جای قدرت دادن این صفات از آن ها روز به روز فاصله می گیریم و تمام آن صفات را بسته

بندی کرده و صادر می کنیم

آری ایران و نام ایرانی را دارند به تاراج می برند و ما خود به جای دفاع از آن در بسته بندی کردن کالای

صادراتی سنگ تمام می گذاریم و با بهای ناچیزی در بازار غرب به فروش می رسانیم؛

اگر ایران را مانند بطری حاوی مایعی در نظر بگیریم فقط نام بطری است که برایمان باقی مانده و تمام مایع درون آن را کشورهای غرب به یغما برده اند و از آن بهره می برند؛

و کشورشان و فرهنگ مردمشان را می سازند و اما ایران .....

ایرانی با غیرت همه چیزت را دارند به یغما می برند و تو را در ظاهر امور مبحوس کردند ؛

آري هويت ملي و مذهبي ات را به تاراج برده اند و تو گويي در بستر خفته اي و تنها به يغما بردنش را مي نگري.

ايران ديگر تهي از فرهنگ است تهي ست از باورهاي درست از اصالت و آداب و رسوم ....

اين روزها ايران پر از خالي ست پر است از افكار بيگانه اي كه ذهن جوانانمان رامي شويد و تمام ريشه هاي ماندن را مي پو ساند.

كجايي كوروش كبير كجايي كه نظاره گر باشي اين همه پوچي و نيستي را

كجايي كه ببيني ايرانت را چگونه به دست باد سپردند

چگونه پايه هاي تخت جمشيدت سست شده

چگونه اصالت آريايي رفته رفته نابود مي شود.كاش اكنون ايران بودي شايد با تدبير و درايت تو ايران را از اين منجلاب مي رهانديم.

ارگ با شكوه بم را زلزله فرو نريخت انديشه هاي پوسيدهء مردمانت آن را در هم شكست ديري نخواهد بود كه تخت جمشيد سي و سه پل، منار جنبان و تمام سرمايه هاي كهنت را به تاريخ مي سپاريم.

و اما تمام بیان تاریخ ایران برای بیاد آوری هویت ایرانی است و فرار از ابتذالی است که در حال حاضر روز به روز بیشتر در آن فرو می رویم ؛

به یاد آوری گذشته درخشان، زیباست اما ما با حال تعریف می شویم نه با گذشته ؛

در حاضر چی داریم که به آن ببالیم ؟ بطری خالی از درون

ايرانم

به انتظارت مي نشينم به انتظار روزي كه آزاد ببينمت.

به انتظار آن روزي كه مردمانت اصالت و فرهنگ خود را باز يابند و آزادانه بدون هيچ تشنجي در كنار هم به آرامش بنشينند.

به اميد روزي كه ديگر در سر هر چهارراه كودك خياباني را نبينيم؛

ديگر شاهد نباشيم كه در كوچه و خيابان معتادي جان داده؛

روزي كه فقر و ثروت ضغف و قدرت ديگر با هم نجنگند و به تعادلي برسيم كه همه آرزويش را دارند.

آري اين است ايران من

ايران كوروش و داريوش و هخامنش

ايراني آباد و آزاد كه با افكار اسطوره اي مردمانش جان مي گيرد و ريشه در خاك مي گستراند، نه ريشه در آب....

عشق یعنی ...

mosafereshahregham — Tue, 21 Aug 2007 10:11:08 GMT

عشق يعني لايق سيما شدن ...

عشق يعني با خدا هم دم شدن ...

عشق يعني جام لبريز از شراب ...

عشق يعني تشنگي،يعني سراب ...

عشق يعني خواستن و له له زدن ...

عشق يعني سوختن و پر پر زدن ...

عشق يعني سال هاي عمر سخت ...

عشق يعني زهر شيرين ، بخت تلخ ...

عشق يعني با " خدا يا " ساختن ...

عشق يعني چون هميشه باختن ...

عشق يعني حسرت شب هاي گرم ...

عشق يعني ياد يک روياي نرم ...

عشق يعني يک بيابان خاطره ...

عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

رهنمون

mosafereshahregham — Wed, 15 Aug 2007 08:10:08 GMT

بازنده ها در هرجوابی مشکلی را می بينند ولی برنده ها در هر مشکلی جوابی را می بينند . سعی کنيد مثل برنده ها فکر کنيد

اراده یک احساس نیست بلکه شامل احساس های متعدد است و نمی توان آن را ازاندیشه جدا کرد. در عین حال اراده یک شور است و کسی که اراده می کند به اشتباه اراده را با عمل یکی در نظر می گیرد.

فردریش نیچه

خنده ات رو به همه بده، ولی لبخندت را به یه نفر، عشقت را به همه بده،ولی وجودت را به یه نفر، بذار همه عاشقت باشن، ولی خودت عاشق یه نفر باش

mosafereshahregham — Mon, 30 Jul 2007 12:13:08 GMT

^{در کنارش آرمیده بودم و آرامشی وصف ناشدنی سراسر وجودم را احاطه کرده بود .}

^{نسیم ملایمی که از سمت آب به ساحل می وزید، صورتم را نوازش می کرد .}

^{دست در کمر او انداخته بودم و با او صحبت می کردم، ولی افسوس، جوابم چیزی جز خاموشی نبود .}

^{صورتم را به او چسبانده بودم تا گرمای تنم را با او تقسیم کنم؛ ولی چیزی جز سرما نصیب صورتم نشد .}

^{ساعتی این چنین گذشت و آفتاب در بلندای آسمان قرار گرفت، وقت رفتن رسیده بود .}

^{تخته سنگ را بوسیدم؛ ولی او باز بی تفاوت در جای خود خفته بود .}

نیایش ...

mosafereshahregham — Tue, 24 Jul 2007 19:34:08 GMT

چون لبهايم براي نخستين بار آماده سخن گفتن شدند و جنبيدند، از کوه مقدس بالا رفتم و خدا را چنين صدا زدم:

پروردگارا! من تو را پرستش کرده ام.مشيّت پنهان تو شريعت من است. تا روزي که زنده ام در برابر تو خضوع خواهم کرد. اما خداوند پاسخ من را نداد؛ بلکه مانند طوفاني سهمگين از من گذشت و از ديدگانم پنهان شد.

يک هزار سال بعد.براي دومين بار از کوه مقدّس بالا رفتم و با خدا چنين سخن گفتم:

تو مرا از خاک زمين آفريدي و از روح معنوي ات بر من دميدي و زنده ام کردي، پس همه وجودم به تو مديون است. اما خداوند پاسخ مرا نداد و همچون هزار پرنده بالدار به پرواز در آمد و از من گذشت.

يک هزار سال بعد.از کوه مقدّس بالا رفتم و براي سومين بار با خدا چنين سخن گفتم:

اي پدر مقدّس! من فرزند دوست داشتني تو هستم. با عشق و دلسوزي مرا به دنيا آوردي. با محبّت و عبادت ملکوت و مُلک تو را به ارث خواهم برد! اين بار نيز خداوند پاسخم نداد و همچون مه که تپه ها را مي پوشاند از چشم من دور شد.

يک هزار سال بعد.از کوه مقدّس بالا رفتم و براي چهارمين بار با خدا چنين سخن گفتم:

اي اِلاهِ من! اي حکيم و دانا! اي کمال و مقصود من! من گذشته تو و تو فرداي من هستي. من ريشه هايت در ظلمات زمين و تو روشنايي آسمان ها هستي.

در اين هنگام خداوند به سوي من خم شد و واژگاني شيرين و لطيف بر گوشم نواخت؛ چنانکه دريا، رودخانه اي سرازير شده را در خود فرو مي برد، خداوند مرا در اعماق خود فرو برد! و چون به سوي دشتها و دره ها سرازير شدم خدا نيز آنجا بود!

خلیل جبران

خدا به سه روش به دعا هاي ما جواب ميدهد :

او مي گويد آري و آن چه تو مي خواهي به تو مي دهد.

او مي گويد نه و به تو چيز بهتري مي دهد.

او مي گويد صبر کن و به تو بهترين را مي دهد.

حرف دل ...

mosafereshahregham — Wed, 18 Jul 2007 10:21:08 GMT

فراموشت كرده اند و سرگردان؛
گونه هايت آرام داغ مي شوند نفسهايت به شماره مي افتند،
كوتاه ، ممتد ، لرزان
از لابه لاي شاخه هاي تنهايي به آسمان نگاه ميکني،
به خورشيــــــد که با گام هاي لرزانش به سمت غروب شناور است
قطره هاي بــــاران با ضربهاي نا موزون
آرامش ساييدهء لحظه هايت را لمس ميکنند
ياد تمام آنچه كه بود و ديگر نيست پلکهايت را سنگين مي کند
به آسمــان نگاه ميكنم تا بدانم ستاره ها چگونه فرو مي افتند خاک ميشوند
تا ببينم انسانها چگونه خاطره ميشوند و خاطره ها چگونه فراموش.

دستهاي بيرحم انتظار،بر صورت رنگ پريده ي اميد سنگ ميکوبد
و من آرام از ميان اين هياهوي ديوانه بار آخرين خشکيده برگ خزان آرزوهايم را در آغوش ميکشم
ميلرزم از درد در انجماد مبهم،بادهاي ويراني چنان چون تلاطم متعفن،زخمهاي ياسي به چرک نشسته
كه گويي سالهاست تيک تاک غليظ انتظار رهايي را به دوش ميکشد؛
اينك انگار سالهاست از دست داده ام ديروز و امروز و لحظه هايم را
اينك انگار قرن هاست سنگيني اين اشک هاي سيماني بر گونه هاي خسته ام چنگ ميزند
اينك انگار
من نيست... تاريکيست... سرماست... شب است و سکـــــــــــــوت.

يادم باشد حرفي نزنم که به کسي بر بخورد ...

نگاهي نکنم که دل کسي بلرزد ...

راهي نروم که بي راه باشد ...

خطي ننويسم که آزار دهد کسي را ...

يادم باشد روز و روزگار خوش است ...

همه چيز بر وفق مراد است و خوب ... !!

تنها دل من دل نيست .

mosafereshahregham — Mon, 16 Jul 2007 10:42:08 GMT

تو به من خنديدي و نمي دانستي که به چه دلهره از باغچۀ همسايه سيب را دزديدم؛

باغبان از پي من تند دويد،

سيب را دست تو ديد،

غضب آلوده به من کرد نگاه،

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک،و تو رفتي و هنوز سالها هست که در گوش من آرام ، آرام خش خش گام تو تکرار کنان،مي دهد آزارم؛

و من انديشه کنان غرق اين پندارم که چرا خانه ي کوچک ما سيب نداشت.

"حميد مصدق"